De zon staat al bijna op haar hoogste punt wanneer de eerste wagens en deelnemers zich verzamelen op het Ossenplein in Groningen voor de Pride Walk. Langzamerhand staat er een steeds grotere menigte met pridevlaggen, ballonnenbogen en protestborden aan de randen van het plein, waar de schaduw van de bomen wat verkoeling biedt.
De hoge temperaturen mogen de opgewonden sfeer niet drukken. Ongeacht waar je staat, word je omringd door luide stemmen die enthousiast meezingen met ‘Born This Way’, het volkslied van de pridegemeenschap. Ondertussen worden de laatste voorbereidingen getroffen voordat de tocht van start gaat. Op het plein wordt het muisstil terwijl de organisator via een megafoon het startsignaal geeft van de mars. Onder luid gejuich van de deelnemers en levendige muziek vertrekt de eerste wagen van het plein met gepassioneerde activisten.
Pride is still a protest
Pride is de jaarlijkse viering van diversiteit en acceptatie en een strijd voor gelijke rechten. Wereldwijd wordt de maand juni erkend als ‘Pride maand’. In deze maand organiseren veel steden, waaronder Groningen, een week(end) met allemaal Pride-evenementen, waaronder een Pride Walk, een optocht door het centrum van de stad waarmee deelnemers gelijke rechten en acceptatie van de LHBTIQIA+-gemeenschap willen bevorderen.
Ook al staat Nederland in de top 20 van de meest LHBTQIA+-vriendelijke landen is het nog steeds een actueel onderwerp. Uit onderzoek van EenVandaag blijkt namelijk dat steeds minder LHBTI+’ers vinden dat het goed gaat met de acceptatie van hun gemeenschap. In 2025 was dit 43 procent van de ondervraagden, terwijl dat percentage in 2020 62 procent was. Dat de Pride Walk meer is dan een viering, maar ook een protest is te zien op de borden die deelnemers bij zich dragen.
Van activisme krijg je geen grijze haren
Tijdens de parade valt het op hoeveel oudere mensen meelopen. Twee demonstranten van de Dolle Mina’s, Joke (76) en Karin (74), rijden mee op een wagen. Joke vertelt dat ze al op vijftienjarige leeftijd is begonnen met demonstreren en dat ze sindsdien nooit is gestopt. Karin voegt eraan toe dat ze wel mensen kent van hun generatie die vinden dat het tijd is om het stokje over te dragen aan de jongere generaties, maar zo staat zij er niet in. “Ik vind dat je nooit moet ophouden, ongeacht je leeftijd. Je moet door blijven vechten,” stelt Karin.
Ook Koos Schoink-Hoekzema (64) en Herrie Schoink (73) zijn absoluut van plan om hun stem te blijven laten horen. Ze vertellen dat ze uit de tijd komen dat de LHBTI+ taboe was en hebben meegemaakt hoe de acceptatie steeds meer toenam. “Op onze leeftijd weten we hoe het was en hoe het is geworden. En dat het juist weer een beetje achteruitgaat,” zegt Koos. Dat motiveert hen juist om de regenboogvlaggetjes uit de kast te trekken, hun scootmobiel te versieren en deel te nemen aan de Pride Walk.
‘Wij moeten juist knokken voor de volgende generatie’
Voor veel ouderen die nog nooit hebben deelgenomen aan een protest is het een grote stap uit hun comfortzone, vooral omdat het makkelijk is om je af te vragen wat jij er op je oude dag aan hebt. Toch adviseren Koos en Herrie hen om toch deel te nemen. “Wij moeten juist knokken voor de volgende generatie en zorgen dat het geen bal uitmaakt of je lesbisch, homo, transgender, hetero bent. Liefde is liefde,” aldus Koos. Hij wijst om zich heen om te benadrukken dat iedereen blij en opgetogen is tijdens de Pride Walk. Die opgetogenheid kan zelfs niet worden verminderd door boze autobestuurders die toeteren omdat ze de parade voor moeten laten gaan. Daarover zegt Koos: “Er zal altijd iemand boe roepen, diegene heeft dan een probleem, niet ik.”
Iedereen mag er zijn
Tussen de mensen met grijze haren en rimpels waren ook ouders met hun kinderen en jongeren te vinden. Sommigen kwamen uitgedost in felgekleurde panty’s en regenboogkleuren in hun haar, terwijl anderen eruitzagen alsof ze net uit hun werk kwamen. Maar er was één overeenkomst tussen iedereen: een gevoel dat iedereen er mag zijn. Met elke praalwagen die voorbijreed en elke groep mensen met zweetdruppels op hun hoofd werd het duidelijker dat leeftijd niet meer is dan een cijfer bij protesten. Ouderen vallen niet op in de menigte vanwege hun leeftijd, maar doordat ze op hun leeftijd de passie hebben om te vechten voor de jongere generaties.
Eindredactie door Tijmen Koppelaar
