Het is zondag 8 maart: Internationale Vrouwendag. Ik word omgeven door goed gestemde demonstranten die, met zonnebrillen op, naar het podium op de Dam staren; het weer is in ieder geval solidair met ons. Voor mij houdt iemand een bord omhoog met een foto van Salam Khalil Mayma, een Palestijnse journaliste die werd gedood bij een Israëlische bomaanslag op het vluchtelingenkamp waar zij woonde.
“Wanneer ik deze plekken noem, wil ik jullie luid horen schreeuwen,” klinkt het vanaf het podium. “Libanon – laat Beiroet jullie horen! Jemen! Oekraïne! Afghanistan – laat Kaboel jullie horen! Myanmar! Soedan – laat Khartoem jullie horen! Palestina – ik wil dat Gaza jullie hoort!” De duizenden demonstranten schreeuwen. “En, niet te vergeten, Iran – ik wil dat Teheran jullie hoort!”
“Ik wil dat Teheran jullie hoort!”
De Damse duiven vliegen over ons heen, van het Paleis op de Dam naar de Nieuwe Kerk; het is alsof ze ons er even aan willen herinneren wat vrijheid is.
Links van mij staan twee jonge vrouwen met paarse borden: Geen grenzen aan gelijkheid. Allebei hebben zij de Mexicaanse vlag over hun schouders geslagen. Sofia (27) verhuisde een jaar geleden naar Nederland. “Je als vrouw onveilig voelen is iets dat overal ter wereld speelt,” vertelt ze. In dat opzicht verschillen Latijns-Amerika en Europa volgens haar minder dan wordt gedacht. “Ik denk dat het heel belangrijk is dat we onze stemmen hier laten horen. Strijden voor vrouwenrechten is grenzeloos en hoort zich niet te beperken tot het Mondiale Zuiden.”
“Strijden voor vrouwenrechten is grenzeloos en hoort zich niet te beperken tot het Mondiale Zuiden.”
Karla (27) deelt dat gevoel: de vrouwenbeweging overstijgt grenzen. “8 maart herinnert ons eraan dat de strijd nooit mag stoppen. We mogen onze rechten niet voor lief nemen. We moeten ervoor strijden, elke dag.”
Ik kijk om me heen en even lijkt het alsof de wereld hier samenkomt. De Mexicaanse vlaggen van Sofia en Karla worden vergezeld door Palestijnse en Koerdische vlaggen: plekken die mijlenver uit elkaar liggen, maar vandaag in Amsterdam samenkomen.
Wanneer de toespraak op de Dam afgelopen is, komt de mars naar het Museumplein langzaam op gang. Via het Rokin en de Amsterdamse grachten vervolgen we onze weg. Toeristen op terrassen en voorbijrijdende fietsers geven ons een bemoedigende glimlach.
Ik moet denken aan Hannah Arendt, die schreef dat er met elke geboorte een nieuwe wereld kan ontstaan.
We zijn bij de Munt als ik links van mij twee jonge meisjes uit een raam zie hangen. Ze houden allebei een A4’tje omhoog: Ga zo door! Ik moet denken aan Hannah Arendt, die schreef dat er met elke geboorte een nieuwe wereld kan ontstaan; deze jonge meiden geven mij hoop.
Rechts van mij wappert een Palestijnse vlag met een foto van Leila Khaled. Khaled, de eerste vrouwelijke vliegtuigkaper, werd in de jaren zeventig een icoon van de Palestijnse strijd. Haar bekendste foto – met een keffiyeh en een AK-47 – staat voor velen nog altijd symbool voor de rol die vrouwen kunnen spelen in een bevrijdingsstrijd.
No one is free until everyone is free, lees ik op een bord voor mij.
We bereiken het Museumplein. Demonstranten strijken neer op het grasveld tussen de musea en genieten van de laatste uren zon en warmte. In de verte zie ik een vrouw naast een fiets staan waar een Palestijnse vlag boven wappert. Ze draagt een keffiyeh en om haar nek hangt een ketting: Gelukszoeker.
Alles is met elkaar verbonden, drukt Naomi mij op het hart. Amsterdam heeft dat vandaag bewezen.
“Ik had vandaag zoveel vlaggen kunnen dragen, maar zoveel handen heb ik niet,” vertelt Naomi (49). Ze benadrukt dat de strijd voor vrouwenrechten niet op zichzelf staat. “De strijd voor de vrijheid van Palestina, maar ook voor de mensen in Soedan, Iran, Congo of Jemen – voor mij kan dat nooit los van elkaar gezien worden.”
Alles is met elkaar verbonden, drukt Naomi mij op het hart. Amsterdam heeft dat vandaag bewezen.
Eindredactie door Oscar Vaessen
