Mijn zondag begint om kwart over negen ’s ochtends op het station van Leeuwarden. Met een notitieboekje in mijn tas en een lichte spanning stap ik in de trein naar Amsterdam. Het is de eerste keer dat ik naar een protest ga: de Feminist March op Internationale Vrouwendag.
Een paar uur later sta ik op de Dam. De mars moet nog beginnen, maar het plein staat al vol met duizenden mensen met protestborden, paarse sjaals en spandoeken. In de menigte wordt gepraat, maken mensen foto’s van elkaars kartonnen borden en zoeken hun vrienden in de mensenmassa. Het is een indrukwekkend gezicht en de enorme hoeveelheid mensen voelt overweldigend.
‘Baas in eigen buik’ en ‘power to the pussy’
De Feminist March vindt jaarlijks plaats rond Internationale Vrouwendag op 8 maart. De demonstratie in Amsterdam ontstond in 2017 als onderdeel van de wereldwijde Women’s March. Die begon in de Verenigde Staten, waar miljoenen mensen de straat op gingen voor vrouwenrechten en gendergelijkheid. Sindsdien worden in tientallen steden over de hele wereld marsen georganiseerd rond deze datum.
Hoewel er in Nederland veel vooruitgang is geboekt, zijn veel feministische thema’s ook hier nog altijd actueel. Vrouwen verdienen gemiddeld nog steeds minder dan mannen, geweld tegen vrouwen blijft een groot probleem en in verschillende landen staan abortusrechten en reproductieve vrijheid onder druk. Deze thema’s zijn zichtbaar op de protestborden op de Dam: van ‘baas in eigen buik’ tot ‘stop femicide’ en ‘power to the pussy.’ Ook andere thema’s krijgen tijdens de Feminist March aandacht, zoals racisme, economische ongelijkheid en de rechten van de lhbtiq+-gemeenschap. Volgens de organisatie is het protest niet slechts een strijd voor vrouwenrechten, maar voor een meer gelijke samenleving.
Lange reistijd naar de Randstad
Op de Dam valt op hoeveel mensen ver hebben gereisd om aanwezig te zijn. De demonstranten komen niet alleen uit Amsterdam of de Randstad, maar uit het hele land. Een demonstrant uit Tilburg, Seal (22) vertelt dat zijn reis door problemen met de treinverbinding tussen Den Bosch en Tilburg zelfs twee uur duurde. Toch twijfelde hij geen moment of hij zou gaan: “Ik vind het de reis wel waard.” Voor hem is het duidelijk waarom hij de reis maakt: “Ik vind het belangrijk om hier te staan, zeker vanuit mijn geprivilegieerde positie als witte man in Nederland.” Seal vertelt dat hij zijn stem gebruikt om te laten zien dat de strijd voor gelijkwaardigheid geen vrouwenonderwerp is, maar een gedeelde verantwoordelijkheid van de hele samenleving.
Ook Lisa (23) vertrok vanochtend vroeg uit Drenthe voor een reis van bijna drie uur met de bus en twee treinen. Lisa’s moeder kwam vroeger al naar dit protest. Nu ze ziek is en niet meer kan, neemt Lisa het stokje over. Ze vond de reis geen probleem, omdat er in haar omgeving weinig demonstraties zijn. “Als je in een kleinere provincie woont, moet je soms gewoon verder reizen als je ergens bij wil zijn,” legt ze uit. Voor haar voelt zo’n grote mars extra belangrijk, omdat het zien van duizenden mensen die hetzelfde belangrijk vinden veel energie geeft. Dat gevoel gaat online soms verloren.
‘Ook als je alleen gaat, ben je niet alleen‘ – Feminist March demonstrant Seal (22)
Voor demonstranten buiten de Randstad is de grootste drempel vaak niet de reisafstand, maar het idee om alleen naar een protest te gaan. Seal herkent dat, maar adviseert om toch te gaan: “Ook als je alleen gaat, ben je eigenlijk niet alleen.” Hij wijst naar de massa en vertelt dat hij al met zes onbekenden heeft gesproken. Wanneer de mars uiteindelijk begint en de stoet langzaam richting het Museumplein beweegt, wordt duidelijk wat hij bedoelt. Mensen scanderen leuzen, maar lachen ook met elkaar. Er wordt gedanst op het geluid van trommels en onbekenden raken met elkaar in gesprek. “Het mag ook een feestje zijn,” zegt Seal. “Uiteindelijk vier je ook wel waar je voor staat.”
Energie en uren investeren
Voor mij is het ondertussen nog steeds wennen: de drukte en het geluid zijn intens. Tegelijkertijd overheerst een ander gevoel: hoop. Hoop omdat zoveel mensen uit verschillende delen van het land hier samenkomen. Omdat mensen hun zondag, hun energie en uren reistijd investeren om samen te laten zien waar ze voor staan. Toen ik ’s ochtends in Leeuwarden op de trein stapte, wist ik niet goed wat ik kon verwachten van mijn eerste protest. Maar ergens tussen de Dam en het Museumplein werd mij duidelijk waarom mensen er zo ver voor willen reizen. Niet omdat het moet, maar omdat het laat zien dat ik er niet alleen voor staat.
Eindredactie door Aukje Vellinga
