“Weet je wat je écht moet kijken?” zegt mijn huisgenoot. “Die nieuwe serie over cheerleaders op Netflix. Geloof me, je bent meteen hooked.” Cheerleaders? denk ik vertwijfeld, terwijl ik een groep gillende meiden voor me zie die een radslag maken met pompons in de hand. Toch krijgt mijn huisgenoot gelijk: in twee weken tijd kijk ik twee seizoenen af. Ik kan mijn ogen niet van het scherm afhouden, verafschuw de wereld die voor me opengaat en kijk er tegelijkertijd tegenop.
In America’s Sweethearts: Dallas Cowboys Cheerleaders volgen we het beste cheerleaderteam van Amerika. Een plekje in dit team is zo gewild dat dansers van heinde en verre bereid zijn om naar Texas te verhuizen. Na een strenge selectie, inclusief een trainingskamp van een maand, bepalen coaches Kelli en Judy wie het team haalt. De twee vrouwen zijn onvoorspelbaar: meestal intimiderend en ijskoud, bij vlagen warm en betrokken. Hoe minder bevestiging je krijgt, hoe meer je ernaar gaat verlangen, dus de cheerleaders hunkeren naar hun zeldzame goedkeuring. Het lijkt op de werksfeer bij De Wereld Draait Door onder Matthijs van Nieuwkerk. “Een slechte dag, dat was het ergste dat je mee kon maken,” vertelde een DWDD-redacteur aan de Volkskrant. “Maar een goede dag, dat was de beste dag uit je leven.” Van Nieuwkerk gaf zijn vrouwelijke redacteuren dan een kus op het voorhoofd en zei ‘pico bello’. “Als hij zoiets tegen je zei, dan kon je daar wekenlang op teren.”
I’ve been thunderstruck!
En toch: als ik zie hoe hard de vrouwen trainen, hoe hecht ze worden en hoe on top of the world ze zich voelen wanneer ze optreden, begint het te kriebelen. Ik wil ook zo fit zijn en zo’n strak glitterpakje aan. Ik wil ook de lucht in springen en landen in een spagaat. Mijn huisgenoot heeft meteen de app Split in 30 Days gedownload, waarmee je in een maand een spagaat kunt leren. Alle DCC-choreografieën zijn superstrak; hun iconische dans op Thunderstruck gaat viraal op TikTok en de vrouwen schoppen hun benen zo verticaal de lucht in dat ze bijna hun eigen neus aanraken. Dan zegt Kelli tegen één van de vrouwen: “I think she gained a little weight in her face,” en zie ik hoe onzeker sommige vrouwen worden gemaakt. Eetstoornissen, prestatiedruk en onderlinge vergelijkingsdrang spelen op en eisen vaak hun tol. Daaag, kriebels.
Ik wil ook zo fit zijn en zo’n strak glitterpakje aan. Ik wil ook de lucht in springen en landen in een spagaat
Kijk ik naar een seksistisch fenomeen, een groep vrouwen die het publiek vermaakt als knappe mascottes van het mannenteam? Of kijk ik naar een team van talentvolle atleten die hun vrouw-zijn omarmen, weliswaar in een minibroekje en met blote buik? Cheerleaden begon als supportact van sportteams, maar is sinds de jaren ‘50 uitgegroeid tot een zelfstandige sport waarin turnen, dans en acrobatiek gecombineerd worden. Van een onderdanige positie van de vrouwen is op het veld dus geen sprake – behalve dan dat ze eruitzien als de natte droom van een puberjongen. Maar doen een sexy outfit, geföhnde haren en een laag make-up af aan hoe goed een sporter is? Schaatst Jutta Leerdam minder hard door haar eyeliner, blonde manen en Birkin bag? Iedereen die dat tot voor kort nog heeft gezegd, heeft Leerdam met deze Spelen vriendelijk de mond gesnoerd. Om er nog een kusje achteraan te blazen.
Topsporters verdienen het niet om gereduceerd te worden tot hun uiterlijk, hoe goed ze er ook uitzien. Kijk erdoorheen, zeg ik tegen mezelf. Kijk door de zelfbruiner van deze 36 vrouwen heen en zie het talent, de expressie, de passie voor het optreden. Soms lukt me dat een hele aflevering. Soms niet. Eindig ik toch nog in die spagaat.
Eindredactie door Evi Verleije
