Nog een klap, recht in haar gezicht. Julia Suijkerbuijk zakt in de hoek van de ring door haar knieën. Nog voor de scheidsrechter tot drie kan tellen, veert ze weer op. Haar Amerikaanse tegenstander Ava Everett, gehuld in een cheerleaderpak, slingert haar de lucht in. Maar Julia draait mee en keert het gevecht met haar signature move ‘Satellite DDT’: in één vloeiende beweging wikkelt ze haar armen om Ava’s hoofd en smakt haar tegen de mat. Het publiek scandeert haar naam.
Het is vrijdagavond in het Amsterdamse theater Boom Chicago, waar Pro Wrestling Holland (PHW) enkele keren per jaar een show organiseert. Midden in de zaal staat een ring in felroze en groen. Een wereld die voor buitenstaanders oogt als een merkwaardige mix van sport en theater, is voor veel aanwezigen een vertrouwd universum, met eigen regels, rollen en rituelen.
Kleine scene, grote ambities
De Nederlandse showworstelscene is klein. Naar schatting telt zij enkele tientallen tot hooguit honderd actieve worstelaars. De scene draait grotendeels op zogenoemd indieworstelen: kleinschalige shows buiten de grote commerciële organisaties. Geen televisiedeals of miljoenenbudgetten zoals bij het wereldberoemde World Wrestling Entertainment, maar evenementen met enkele honderden bezoekers die gedragen worden door een hechte groep liefhebbers.
Veel worstelaars betalen hun eigen training, kleding en reizen. In de pauze vertelt de Nederlandse worstelaar ‘The Hyena Wezz’ trots over zijn nieuwste aankoop voor de shows: een lange, glimmende paarse jas met nepbont en een capuchon met hyena-oren. Kosten: 900 euro.
‘Waar je bij een opera of ballet stil moet zijn, vraagt worstelen juist om reactie’
“Het is geen investering die zich voorlopig terug zal betalen,’’ vertelt hij. Worstelaars verdienen niks tot hooguit een paar honderd euro per show als ze ervaren zijn. Daarom werkt de Hyena fulltime als beveiliger, die net als de meeste worstelaars in Nederland een (bij)baan heeft.
Toch droomt hij ervan ooit door te breken in Japan, waar de sport groter is en serieuzer wordt genomen. ”Zagen jullie Katsuya Murashima net in de ring? Hij komt vanuit New Japan Pro Wrestling, daar hoop ik ooit ook te staan.”
Toeschouwer is onderdeel van de show
Al snel blijkt dat het publiek geen passieve rol heeft. Wanneer een Duitse worstelaar het publiek provoceert, wijzen mensen hun duimen omlaag en gaan bordjes met ‘BOOO’ omhoog. Even later, tijdens een chaotisch zesmansgevecht, wordt een scheidsrechter ‘uitgeschakeld’ met een spuit door de ‘Dokter’. De zaal explodeert in geschreeuw en gelach.
“In deze vorm van entertainment is interactie essentieel,” vertelt toeschouwer Maria de Witt (25), die showworstelwedstrijden over de hele wereld volgt. “Waar je bij een opera of ballet stil moet zijn, vraagt worstelen juist om reactie. Gejoel, spreekkoren en applaus vormen een tweede laag over het gevecht, waardoor het echt tot leven komt.”
Elke worstelaar vertelt een eigen verhaal
Het verhaal van de worstelaar begint bij de opkomst: muziek, visuals, kleding en houding schetsen in enkele seconden een personage. Sommigen dragen maskers, anderen spelen nadrukkelijk met stereotypen. De ring is hun podium.
Gehuld in een fluwelen rode badjas betreedt James Taylor de ring. Deze grote man, met een roodbruine baard, staat ook wel bekend als Big Jimmer. Hij is een antiheld. Wie hem toejuicht, drijft hij de spot mee. ‘‘Hij doet het goed als mensen hem uitjouwen,’’ zegt toeschouwer Maria.
Alleen maar show?
Hoewel de uitkomst van de wedstrijden vooraf vastligt, is de fysieke inspanning allesbehalve gespeeld. “Ik train wel zeven dagen per week,” zegt de Hyena, ”Het fysieke werk is keihard.’’
Tijdens de wedstrijd kleuren lichamen rood en spat het zweet door de ring. “Ik val echt en ik voel alles,” zegt Big Jimmer na afloop van een gevecht dat hij verloor. Blessures horen erbij; hij verbrijzelde eerder zijn knie. “Je moet er wat voor over hebben.”
”Blessures zijn zeer gebruikelijk binnen showworstelen, ook al probeert iedereen zoveel dat natuurlijk zo veel mogelijk te voorkomen. Het is niet de bedoeling dat een man van mijn gewicht zo vaak van die hoogte afspringt,’’ vertelt de Hyena met een knipoog.
Voor de liefde van de ring
Financieel blijft de scene kwetsbaar. Daarom proberen worstelaars via merchandise nog iets bij te verdienen. Achter een tafel verkopen partners en vrienden T-shirts en posters.
Het is dan ook niet het geld dat hen drijft. Voor Big Jimmer, die als financieel adviseur werkt, is de ring een welkome tegenhanger. “Het is lekker om even niet stil te zitten; ik kick op de adrenaline.” Volgens de Hyena schuilt de aantrekkingskracht in de ‘onbedoelde’ diversiteit van het publiek en de deelnemers. “Kijk maar om je heen: queer, internationaal, dik, dun; iedereen is verbonden door de sport.’’
Na een knallende eindshow doven de lichten. Morgen gaat iedereen weer verder met zijn gewone leven, maar de volgende show staat al in de agenda.
Eindredactie door Tijmen Koppelaar
