Red Pers sprak vier jonge kandidaten die tóch graag (weer) de raad in willen, over hun drijfveren en de uitdagingen waar je mee te maken kunt krijgen als jong gemeenteraadslid. Is de barkruk wel te combineren met een raadszetel?
Kimiya Oveisy (25 jaar) staat op plek 6 van de lijst van CDA Den Helder. Ze is medewerker van een opvanglocatie voor minderjarige vluchtelingen.
Kom je uit een politiek nest?
“Ik heb tot mijn twaalfde in Iran gewoond. Je bent je daar al heel snel bewust van politiek, zeker als vrouw. Al vanaf je negende ben je verplicht een hoofddoek te dragen, bruiloften zijn strikt gescheiden, noem maar op. Mijn vader had zich bekeerd tot het christendom, dus was in het islamitische Iran heel gevaarlijk voor hem. Als het uitgelekt was, zouden mijn ouders de doodstraf krijgen, en mijn broertje, zusje en ik uiteindelijk ook. Daarom zijn we gevlucht. In Iran was mijn ervaring dat politiek heel corrupt was, en dat je daar niet zomaar in terecht kon komen.”
Toch wil je nu de gemeenteraad in?
“Tijdens mijn tijd in het azc heb ik veel hulp gehad van sociaalwerkers om te kunnen participeren in Nederland. Daarom wilde ik al heel snel iets teruggeven aan de maatschappij om te laten zien dat ik dankbaar ben. Maar in Nederland hangen overal ontzettend veel regeltjes aan, dus ik dacht ook dat ik wel een papiertje nodig zou hebben om in de politiek te gaan. Tijdens mijn studie merkte ik dat dat niet zo is. Uiteindelijk vroeg mijn oude stagebegeleider, die hier al in de raad zat, of ik actief wilde worden.”
‘Dat was precies het zetje dat ik nodig had: ik heb meteen ja gezegd’
Hoe reageerden jouw familie en vrienden op je kandidaatstelling?
“Mijn ouders zagen mijn potentie voor politiek altijd wel, dus die waren supertrots. Mijn vrienden kennen mij heel anders, snap je? Feestend, of in mijn joggingpak en een knot op mijn hoofd. En als ze dan een fotoshoot van de campagne zien – in mijn witte blouse, strak in pak, hakken aan… Dat vinden ze vooral heel grappig. Nu hopen ze dat ik later burgemeester word, grappen ze weleens.”
Je werkt op een COA-locatie. Is een druk sociaal leven als jongere wel te combineren met een onregelmatige baan én een raadslidmaatschap?
“Ik ben absoluut geen planner, dus dat is wel écht heel lastig. Vroeger lachte ik altijd mensen uit die pas over twee maanden een keer konden afspreken, en nu word ik dat misschien zelf ook wel. Ik kan me goed voorstellen dat dit voor iemand als ik meer moeite kost dan voor iemand van zestig.”
Als je gekozen wordt in de raad, kan je niet zomaar het kleine Den Helder verlaten.
“Tja. Mensen kennen Den Helder alleen van de boot naar Texel, maar het heeft zo’n rijke geschiedenis. En zo ver is het nou ook weer niet vanuit Amsterdam.”
“Ik heb het wel lastig gevonden, hoor. Ik ben hier twee jaar geleden voor de liefde heen gekomen, ik was drukke steden als Teheran en Alkmaar gewend. Ik dacht: word ik hier wel gelukkig? Maar ik geniet juist van de rust en de natuur. Ik wil een huis gaan kopen met mijn verloofde hier, maar het is wel moeilijk dat we alleen binnen de grenzen van Den Helder kunnen zoeken. Als raadslid moet je nu eenmaal letterlijk binnen de gemeente wonen.”
Alain Molengraaf (22 jaar) is student bestuurskunde en rechten en staat op plek 2 van de lijst van Leefbaar Capelle.
Hoe kwam je in de Capelse politiek terecht?
“Dat was heel onverwachts. De lokale partij Leefbaar Capelle is hier al twintig jaar de grootste met dezelfde lijsttrekker: Ans Hartnagel. Zij was echt een lokaal icoon. Ik wilde haar graag een keer spreken en vanuit dat gesprek ben ik gaan helpen met de sociale media van de partij. Later werd ik gevraagd voor de kandidatenlijst. Ik had verwacht op plek twintig geplaatst te worden, maar dat werd plek acht.”
‘Leefbaar Capelle behaalde toen elf zetels en ineens was ik gemeenteraadslid op mijn achttiende’
Hoe reageerden je collega raadsleden op je leeftijd?
“Soms merkte ik wel dat mijn leeftijd een rol speelt als ik in debat ga, omdat ik niet altijd meteen even serieus genomen werd. Aan de toon hoorde je dat anderen soms dachten: dat jonge gastje staat weer vervelend te doen. Zeker in de eerste maanden moet je jezelf even laten zien.”
“Tegelijkertijd is het juist in een dossier als woningbouw heerlijk om jonge mensen in de gemeenteraad te hebben. In discussies beginnen raadsleden al snel over hun zoon of dochter die een huis zoekt. Die tweedehandservaring is toch anders. Ik zie bij mezelf en mijn vrienden dat we heel graag in Capelle willen blijven. Maar Capelle is een van de dichtstbevolkte gemeentes van Nederland, dus de kans is groot dat dit voor een deel van ons niet gaat lukken. Dat doet gewoon pijn, waardoor je de noodzaak om te bouwen meer voelt.”
Hoe kijkt je omgeving tegen jouw raadslidmaatschap aan?
“Mijn familie vindt het superleuk! Ik kom uit een familie die best wantrouwend staat tegenover de politiek, dus ik hoop ook hun vertrouwen in de politiek te verhogen. Tegelijkertijd merk ik ook dat ik soms word aangekeken op keuzes waar ik als raadslid weinig aan kan doen, zoals een wegafsluiting. Dan moet je wel een goed verhaal hebben waarom dat zo is.”
“Veel van mijn vrienden op de universiteit vinden het leuk dat ik politiek actief ben, maar in de voetbalkantine in Capelle is dat soms anders. Ze vragen zich af wat ik moet tussen al die grijze pakken. Vaak als ik meer vertel over mijn raadswerk, vinden ze het toch best wel interessant en ook best gaaf.”
Wat is de grootste persoonlijke uitdaging waar je tegenaan loopt?
“Tijd is belangrijk. Voor een groot deel kun je als raadslid vooruitplannen naar de vergadering toe. Ik weet nu al wanneer de vergaderingen in oktober zijn, dus dat is fijn. Maar politiek kenmerkt zich natuurlijk ook door crisis. Dan gebeurt er ineens iets en dan is het druk en chaos. Dat is best lastig als je ook nog student bent en colleges, werkgroepen en tentamens hebt. Zeker in periodes waarin de piekmomenten van de gemeenteraad en mijn studie overlappen, is het echt wel even aanpoten.”
Lars van Rooij (24 jaar) is lijsttrekker van de Utrechtse partij Student & Starter.
Hoe ben je betrokken geraakt bij de politiek?
“Ik heb dat niet per se vanuit huis meegekregen. Ik ben opgegroeid in een Brabants dorp dat best wel conservatief is. Ik val zelf op mannen en maak weleens vervelende situaties mee als ik met mijn vriend op straat loop. Toen ik in Utrecht kwam, dacht ik: ‘Wow, dit kan ook echt anders’. In Utrecht hebben we een aanpak tegen straatintimidatie, bijvoorbeeld specifiek over haat richting de queergemeenschap. Zo kun je in de lokale politiek ervoor zorgen dat mensen in jouw stad of dorp gezien worden.”
“Er zijn dingen in de samenleving waar ik me best zorgen om maak. En als ik dan keek naar de gemeenteraad, dan vroeg ik me af: hoeveel mensen voelen dit nou echt in hun dagelijks leven? Is het voor hen niet gewoon een berg cijfers, een stapel dossiers?”
‘Ik kwam tot de conclusie: als ik er dan van alles van vind, dan moet ik het zelf maar gaan doen’
Waar maak je je zorgen om?
“Belangrijke thema’s voor mij zijn mentale gezondheid en wonen. Zelf maakte ik afgelopen september ook mee dat mijn huis werd verkocht en dat ik mijn kamer verloor. Ik zat toen toevallig net in de procedure om op de lijst te komen. Tegelijkertijd was ik alleen maar door Facebook aan het scrollen om een nieuw huis te vinden. Op een gegeven moment dacht ik: als ik over een maand nog niks heb, zou ik oprecht niet weten waar ik dan heen moet. Dan heb ik nog het geluk dat ik naar mijn moeder in Brabant kan, maar mijn werk, mijn vrienden, mijn hele leven zijn hier.”
Speelt je leeftijd een rol bij het thema wonen?
“Jongeren nemen als ervaringsdeskundigen ook bepaalde expertise mee. Die kennis wordt soms wel onderschat. In Utrecht is bijvoorbeeld een kwart van de dakloze mensen jonger dan 27.”
“Het was natuurlijk helemaal niet fijn om mijn woning te verliezen. Toch was het leerzaam om te ervaren hoe de huizencrisis samenhangt met stress, die vervolgens weer invloed heeft op je werk en studie. Dakloosheid is dan niet meer iets abstracts. Ik realiseerde me dat er in deze tijd niet zoveel nodig is om alles te verliezen.”
Welke impact heeft het werk op je persoonlijke leven?
“Ineens ben je onderdeel van een publieke zaak: je werk wordt gefilmd en iedereen kan daarnaar kijken. In een enkel geval heb ik als commissielid intimidatie meegemaakt, bijvoorbeeld door hele vervelende telefoontjes. Ik verwacht wel dat dat gaat toenemen als ik als raadslid gekozen word.”
Hoe ga je daarmee om?
“Daar schrik je wel van, dan heb ik het er met vrienden over. Het is natuurlijk niet leuk, maar ik heb ook begrip voor de zorgen van mensen en wil het gesprek aangaan. Een respectvol gesprek is altijd oké, maar ik laat me niet intimideren. Je kunt bellen en schelden wat je wilt, maar dat gaat mijn standpunten niet veranderen.”
Ahsen Baser (27 jaar) is beleidsmedewerker bij het Ministerie van Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening en staat op plek 5 van de lijst van D66 in Den Haag.
Hoe ben je in de politiek terechtgekomen?
“Ik zeg altijd: ik had eigenlijk geen andere keuze dan de politiek in te gaan. Ik heb zelf kansenongelijkheid meegemaakt. Armoede laat je niet los, het vormt je. Ik werkte op een ministerie en merkte dat ik als ambtenaar vooral uitvoerde wat er besloten werd. Terwijl ik juist verandering wilde brengen. Toen besefte ik: als ik echt iets wil veranderen, moet ik de politiek in.”
“De periode na 7 oktober voelde voor mij als een kantelpunt. Ik zag hoe machteloos minderheden zich soms voelen in Nederland. Dat maakte voor mij duidelijk dat ik niet meer aan de zijlijn wilde staan.”
Waar komt die motivatie vandaan?
“Op de basisschool in de Schilderswijk zat ik in een klas met zo’n veertig kinderen. Veel van hen wilden dokter of advocaat worden. Ze waren slim, misschien zelfs slimmer dan ik. Maar zij hebben hun dromen nooit kunnen waarmaken. Ik ben een van de weinigen uit die klas die uiteindelijk wel op een plek terechtkwamen waar die dromen mogelijk zijn. Toen heb ik mezelf beloofd: als ik ooit in een positie kom waarin ik iets kan veranderen aan kansenongelijkheid, dan ga ik dat doen.”
Welke ervaring heeft jou persoonlijk het meest gevormd?
“De toeslagenaffaire. Op een dag lag er een brief van de Belastingdienst op de mat: we moesten tienduizenden euro’s terugbetalen. Dan staat je leven ineens stil. Het begon toen ik veertien was. Ik ben nu 27 en we zijn nog steeds bezig met herstel. Dat soort ervaringen maakt politiek heel persoonlijk.”
‘Als ik nu een kind zie dat tegen dezelfde systemen aanloopt, raakt me dat’
Wat wil je veranderen in de politiek?
“Er is te weinig representatie. Vaak praten mensen over problemen die ze zelf niet kennen. Waarom vragen we niet aan een vmbo-leerling wat er beter moet in het onderwijs, in plaats van alleen beleidsmakers met een master? De mensen die het hardst geraakt worden door beleid zitten vaak niet aan tafel wanneer dat beleid wordt gemaakt. Daar wil ik verandering in brengen.”
Wanneer is jouw missie geslaagd?
“Als kinderen in Den Haag groter durven dromen dan de straat waarin ze opgroeien. Je kunt niet dromen over dingen die je niet kent. Ik wist vroeger niet eens dat wintersport bestond. Als ieder kind de kans krijgt om zo breed mogelijk te dromen, dan is mijn missie geslaagd.”
Eindredactie door Romée Pietersen
Als onderdeel van het dossier ‘Lokale Verkiezingen’ schreven Talententrajecters Rasheed Jamaloodin, Lukas Snijders, Meike Wind en eindredacteur Tijn Manche over de lokale verkiezingen. Samen bedachten ze de invalshoek, interviewden ze (toekomstige) raadsleden en schreven ze dit artikel. Romée Pietersen verzorgde de eindredactie en Anouk van Esch maakte het beeld. Journalistiek zoals dit steunen? Red de Pers. Word Vriend.
