Pazhouh (32)
Geboorteplaats: Amsterdam
Dagelijkse bezigheid: studeert ecologie en evolutie en werkt bij de HEMA
Hobby’s: Tekenen, koken en coderen
Lievelingsgerecht: Khoreshte gheymeh (Iraanse stoof)
Op een zondagochtend vertelt Pazhouh met een brede glimlach over haar hobby’s en haar favoriete plekken in Amsterdam. Wanneer het gesprek op haar woonsituatie komt, slaat ze een serieuzere toon aan. Pazhouh woonde twee jaar samen met haar vriend in Amsterdam-Oost toen het uitging. Een eigen betaalbare woning vinden leek vrijwel onmogelijk. Ze raakte anderhalf jaar lang thuisloos.
“Uit noodzaak woonden we na de breuk nog drie maanden samen. Toen dat echt niet meer ging, ben ik bij mijn beste vriend ingetrokken. Zijn eenpersoonswoning was geen oplossing voor de lange termijn, maar bood mij twee maanden een uitvalsbasis om te zoeken naar iets anders. De gemeente, universiteit, vrienden en familie, ik heb overal rondgevraagd. Aan de schaamte voorbij. Zonder succes helaas.”
Tussen wal en schip
Zowel de universiteit als de gemeente konden weinig voor Pazhouh betekenen. Hoewel ze geen eigen plek had, was ze ook niet ‘dakloos genoeg’ om hulp te krijgen. “De universiteit beschikt maandelijks over drie plekken voor urgente studentenhuisvesting. Maar door de enorme vraag gaan die woningen naar studenten die al op straat leven.”
Ten einde raad neemt ze contact op met De Regenboog Groep, een organisatie die onder andere dak- en thuislozen in Amsterdam helpt. “In eerste instantie wilde ik daar niets van weten. Ik voelde me niet de doelgroep: ik had werk, een studie en familie, en nog altijd een dak boven mijn hoofd. Het voelde ongemakkelijk om mezelf als thuisloze te zien. Tegelijkertijd had ik weinig andere keuze.”
Dat gevoel werd sterker tijdens de kennismaking met andere woningzoekenden via het project Tijdelijk Wonen van De Regenboog Groep. “Ik voelde me opgelaten tussen de andere mensen die daar met zwaardere problematiek zaten.”
Overlevingsstand
Binnen drie weken kon Pazhouh via Tijdelijk Wonen geplaatst worden in een woning in Amsterdam-West. De Regenboog Groep was vanaf het begin helder: het wooncontract zou tijdelijk zijn. Een jaar is één jaar, geen maand langer. Gedurende die periode zou Pazhouh ondersteuning krijgen bij het zoeken naar een duurzame oplossing. Ze tekende voor een leegstaande sociale huurwoning die na negen maanden gesloopt zou worden.
‘Het voelde onwerkelijk. Ik was dolblij. Met mijn eigen spullen voelde het al gauw als thuis, in de voor mij nog onbekende buurt’
Toch knaagde een gevoel van onzekerheid. “Je slaapt niet op straat, maar het blijft in je achterhoofd zitten dat de woning tijdelijk is. Een soort klokje dat altijd maar tikt. Voortdurend de vraag: ‘wat als ik geen woning vind?’. Tegen vrienden zei ik: ‘het hangt als het zwaard van Damocles boven mijn hoofd’. Het is niet fijn om aan terug te denken, ik ga direct weer zweten.”
De stress eiste zijn tol. “Ik kwam steeds minder toe aan de dingen waar ik normaal blij van word, zoals wandelen en tekenen. In de anderhalf jaar dat ik thuisloos was verdween mijn zin om creatief bezig te zijn. Na werk en studie was ik zó uitgeput door de voortdurende onzekerheid. Ik stond constant in overlevingsstand.”
Oost West Thuis Best
Wekelijks reageerde Pazhouh op woningen via WoningNet, waar ze sinds haar achttiende punten opbouwt. Om kans te maken op een huis, kun je eigenlijk geen week overslaan: wie niet reageert, krijgt aftrekpunten. Met het maximaal haalbare aantal punten, kwam ze in aanmerking voor een woning in Oost, al was ze daar niet direct enthousiast over: “Door alles wat er met mijn ex was gebeurd, voelde die buurt beladen. Ik hoopte stiekem een woning te vinden in West, waar ik mij net thuis was gaan voelen. Na zoveel verhuizingen word je gevoelig voor het idee van ’thuis’. Je klampt je eraan vast.” Toch ging ze naar de bezichtiging in Oost. “Je kan niet echt eisen stellen in mijn positie.”
Toen een andere kandidaat zich tijdens de bezichtiging terugtrok, werd Pazhouh plotseling de beoogde huurder. “Ik stond daar vol ongeloof. Langzaam drong het besef door dat ik hier misschien voor onbepaalde tijd kon wonen, al durfde ik nog niet te vroeg te juichen.” Sinds januari woont ze met veel plezier in Oost en heeft ze werk gevonden in West. “Zo heb ik toch nog een excuus om daar vaak te zijn.”
Het kan iedereen overkomen
Volgens Pazhouh zou het helpen als meer mensen beseffen dat dak- en thuisloosheid vaker voorkomt dan wordt gedacht. “Het gaat niet alleen om mensen met een verslaving die onder een brug slapen, maar ook om studiegenoten of vrienden bij wie een relatie stukloopt. Het kan iedereen overkomen, en het hoeft er niet extreem uit te zien.”
“Daarom vind ik de term thuisloos mooi, voor mensen in dezelfde situatie als die van mij. Ik had altijd een dak boven mijn hoofd, maar geen thuis.”
Eindredactie door Aukje Vellinga
Als onderdeel van het dossier ‘Dak- en thuisloosheid in Nederland’ sloegen Red Pers redacteuren Nanette de Witt (redacteur Werken & Wonen), Aukje Vellinga (eindredacteur), Birgit Bijl (Chef Beeld) en Hugo Geijtenbeek (redacteur Audiovisueel) de handen in een om dak- en thuisloosheid een gezicht te geven. Dit verhaal is geschreven door Nanette, Aukje verzorgde de eindredactie en Birgit maakte het beeld. Journalistiek zoals dit steunen? Red de Pers. Word Vriend.
