Het is half negen op een zonnige, maar frisse woensdagochtend als een kleine groep mensen zich op het Neude in Utrecht verzamelt. ‘Stop handel met Israël’, staat er op het spandoek dat ze samen uitrollen. Het is een groep mensen van gemengde leeftijden, de meesten met een keffiyeh om hun hals geknoopt. “Palestina!”, roept een passerende vrouw hen toe. Ze stapt heel even van haar fiets af, maakt een kort praatje en vervolgt dan haar weg. Ragna (49) komt een paar minuten later aangerend om zich bij het protest te voegen; ze sluit vaak aan na haar rondje hardlopen. Al anderhalf jaar komen de demonstranten samen om letterlijk en figuurlijk stil te staan bij de genocide in Gaza. Ze staan er iedere werkdag tijdens de ochtendspits.
Terwijl de voorbijgangers zich naar hun dagelijkse verplichtingen haasten, legt demonstrant Egbert (65) uit dat ze hier staan “omdat de genocide in Gaza maar doorgaat en Nederland er flink bij betrokken is”. Daar hopen ze voorbijgangers aan te herinneren. Karen (68): “we willen dat Palestina onder de aandacht van mensen blijft en dat het niet vergeten wordt.”
Er is geen staakt-het-vuren
Officieel geldt in Gaza sinds oktober 2025 een staakt-het-vuren. “Maar in werkelijkheid is dat het niet,” zegt demonstrant Marina (43). Sinds het staakt-het-vuren zijn er in Gaza meer dan 600 Palestijnen vermoord. Karen merkt op dat het geweld op de Westelijke Jordaanoever, Palestijns gebied dat sinds 1967 illegaal wordt bezet door Israël, zelfs toeneemt. Begin deze maand werden daar twee Palestijnse broers doodgeschoten door Israëlische kolonisten. Dit incident past in een breder patroon van toenemend geweld in het gebied, waarbij Palestijnen massaal verdreven worden.
Het fietspad waarnaast het protest plaatsvindt is op dit tijdstip op zijn drukst. Sommige fietsers snellen voorbij zonder te kijken, maar er zijn ook mensen die als teken van steun een vuist omhooghouden of een peaceteken maken. Met de tijd zijn de reacties positiever geworden. Volgens Egbert was er na de eerste Rode Lijn-demonstratie een omslag te merken. “En na de derde al helemaal.”
‘Mensenrechten zijn voor mij de basis, dat wil ik ook mijn kind meegeven’
Critici vragen hen soms waarom ze zich alleen bezighouden met Palestina, en bijvoorbeeld niet met Iran of Soedan. “Veel van ons zijn wel degelijk ook betrokken bij andere protesten,” vertelt Karen. Bijvoorbeeld bij de wake die het Utrechtse collectief New Neighbours uit solidariteit met de Iraanse volksopstand organiseerde. “Maar je kan niet overal tegelijk voor protesteren. Nu staan we hier voor Palestina.” Egbert vertelt dat ze ook op Palestina focussen vanwege de diepe banden die de Nederlandse regering met Israël heeft. Zo is Nederland ’s werelds grootste investeerder in Israël.
De reacties zijn overwegend positief, zegt Marina. De laatste negatieve reactie die zij zich kan herinneren, was toen het sneeuwde. Ze wijst naar een hoog gebouw. “Er werd vanaf daar een sneeuwbal naar ons gegooid.” Marina sluit minstens één keer per week aan bij het protest. Voor haar is dat ‘het minste wat ze kan doen’. “Genocide, op welk volk dan ook, is niet acceptabel. Ik heb een kind van elf… Mensenrechten zijn voor mij de basis van alles, en dat wil ik ook mijn kind meegeven.”
Dan komt er een politiebusje aanrijden. Twee agenten stappen uit. Ze vragen naar de woordvoerder van het protest en worden naar Giel (73), een lange man met grijze krulletjes verwezen. “Staan jullie hier vaker?” “Iedere werkdag,” antwoordt Giel. De agenten vertellen dat ze normaal avonddienst hebben en dat ze het protest daarom nog niet eerder hebben gezien. “Fijn dat jullie ruimte vrijlaten voor fietsers en voetgangers,” merkt een van de agenten op voordat ze weer vertrekken.
Er rijdt een vuilniswagen voorbij. De bestuurder toetert een aantal keer, zwaait en maakt een peaceteken. De demonstranten lijken hem inmiddels te kennen en groeten hem. De mensen die te voet passeren krijgen een flyer aangeboden. Eén vrouw komt van de andere kant van de straat toelopen om zo’n flyer in ontvangst te nemen; ze wil graag een keer aansluiten.
De demonstranten zijn van plan om door te gaan met het protest “tot het niet meer nodig is”. Op de flyer staat wat hun eisen precies zijn: ‘We willen dat Nederland alle handelsbetrekkingen met Israël verbreekt. Dat Nederland zich aansluit bij de zaak van Zuid-Afrika bij het Internationaal Strafhof waarin Israël wordt aangeklaagd voor genocide in Gaza. Dat onze regering alles doet wat in haar macht ligt om een einde te maken aan de onrechtmatige bezetting door Israël van de Westelijke Jordaanoever.’
Eindredactie door Tessa van den Heuvel
