De oma van columnist Cees van den Boom is besmet met het coronavirus. In een skype-sessie nam het gezin afscheid van haar. Een waardig afscheid over de glasvezelkabel bleek nog lastig, maar Cees bedacht er iets op.
Terwijl in de journaals hartverscheurende beelden worden getoond waarop ouderen noodgedwongen vanachter het raam naar hun familie zwaaien, zit ik als thuishulp drie keer in de week tegenover ze met een kopje thee. Op anderhalve meter afstand, dat wel. Maar toch wringt het.
In de serie ‘Zap Zapad Zap!’ bespreekt redacteur Peer van Tetterode een actueel fenomeen uit het wonderlijke Russischtalige medialandschap. Deze keer: Vladimir Kornilov. Wie is deze sleutelfiguur in Zembla’s onderzoek naar Thierry Baudet’s affaires met het Kremlin?
Na zeven jaar rust zijn The Strokes terug met The New Abnormal, een album waarop ze bij vlagen het niveau van hun debuut Is This It (2001) lijken te benaderen.
Badkamers maandenlang laten lekken, nooit schoonmaken en illegaal stroom aftappen. Verhuurbedrijf Medici Living kan het gewoon doen, want door de grote vraag naar kamers op de internationale woningmarkt grijpt er niemand in.
In de media wordt veel gepubliceerd over ouderen die eenzaam zijn door de coronacrisis. Toch zijn het niet alleen ouderen die hieronder lijden. De helft van de jongeren heeft problemen met social distancing. “In deze tijd heb je juist behoefte aan mensen die dicht bij je staan.”
Door de coronamaatregelen is het nog moeilijker geworden om een opleiding te kiezen. Studenten nemen zelf het initiatief om de gaten te vullen die de universiteiten laten vallen.
In het Eduard Douwes Dekkers verzorgingstehuis, gelegen in de wijk ‘de Banne’ in Amsterdam-Noord, hebben de bezoekers hun eigen manier gevonden om toch nog dicht bij hun dierbaren te zijn. Buurtbewoner en redacteur Dim Berendse sprak een aantal bezoekers.
Even iets anders, opdat dit probleem niet raakt ondergesneeuwd in de calamiteiten: vrouwen vertellen elkaar álles. Columnist Cees van den Boom weet zich er geen raad mee.
De Eurogroep-ministers hebben eindelijk een akkoord over noodsteun voor de coronacrisis bereikt. Maar de Nederlanders aan de onderhandelingstafel schetsten vooral beelden van spilzieke Italianen en zuinige Hollanders. Onterecht, betoogt redacteur Piet Ruig.
Het beroep op onze eigen morele verantwoordelijkheid drukt zwaar op ons gemoed. Maar het biedt ook kansen, merkt redacteur Jelle Holtzapffel.
Columnist Bouke van Balen las deze week in De Groene Amsterdammer dat de Nederlandse overheid destijds haar vaccininstituut heeft verkocht aan een farmaceutisch bedrijf. Niet de meest tactische zet, maar wel een hele menselijke, schrijft hij.
Rappers en hiphopartiesten reageren massaal op de coronacrisis. Hoe zetten zij zich in om ervoor te zorgen dat Nederlandse jongeren niet de straat op gaan en zich aan de maatregelen van de overheid houden?
Volgens de kranten hebben ook alleenwonende twintigers flink te lijden onder de intelligente lockdown. M’n reet, dacht columnist Cees van den Boom, en hij besloot om de banden met zijn oude studentenhuis weer eens aan te halen.
Het huidige werklandschap is niet houdbaar. Dat ontdekten Bouke van Balen en Adriaan de Jonge al eerder in hun podcast Werkt werk nog. En nu is de situatie voor jonge werkenden schrijnender dan ooit.
Ik label mezelf. Ik label mijzelf, zodat anderen dat niet hoeven te doen. Mijn labels? Christen, wit, introvert, sensitief, allergisch voor melk, hbo-student in de Biblebelt en hetero. Zo, ik heb mijzelf zojuist in een minuut tijd in acht hokjes gepropt. Hoe voelt dat? Een beetje vervelend, maar het is beter dan dat andere mensen […]
Ook studenten worden geraakt door de coronacrisis. Hoe blijven ze gemotiveerd om vanuit huis te studeren? Columnist Cees van den Boom heeft een onorthodoxe oplossing. Een jerk-off-instructor en een flinke zak geld.
De coronacrisis zorgt niet alleen voor paniek en verwarring in eigen land, maar ook bij Nederlanders in het buitenland. Voor Hanna van Velzen (21), Bas Wierda (23) en Bas de Vries (23), die mogelijk tot midden april op de Filipijnen vastzitten, voelt het leven als een uit de hand gelopen aflevering van Red mijn vakantie.
Bij veel amateurvoetbalclubs zie je elk weekend dezelfde mensen vrijwillig in de weer. Als clubiconen vormen zij de steunpilaren binnen de organisatie. Wat drijft deze mensen om zich in te zetten als materiaalman, keeperstrainer of bestuurslid? En wie zal hen ooit gaan vervangen?
Gebruik je quarantaine voor bezinning. Nu alles wat we gewend zijn is ontwricht door ziekte, hebben we de kans om de andere maatschappelijke ziektes aan te pakken, schrijft columnist Bouke van Balen.
